Ég dansa einn

Á þessu ári hef ég alltaf borðað einn á fimmtudagskvöldum í apríl. Það er gífurlega einmannalegt að búa til máltíð handa einum. Úr kjallaranum ómar einhver frönsk gella syngjandi lífshlaupssöngva Elliot Smiths. Að elda einn er jafnframt mjög erfitt, því það endar sjaldnast í heilum máltíðum. Mér hefur því aldrei tekist að elda ofan í mig einan. Hversu ömurlegt er það að mistakast að elda ofan í sjálfan sig? Oftast samtíningur hingað og þangað um eldhúsið. Engin næring og engin ástríða. Samþjöppuð kjúklinga Campbells og brauð. Vatn. Ekkert ósvipað og í tugthúsum. Að elda samþjöppuðu kjúklingasúpuna hans Campbells, náskyldan frænda listverka Warhols, er engin ástríða. Það er engin ástríða í að opna niðursuðurdósir. Það er enginn að fara að segja mér að þú getur sett hjartað þitt (andlega/ljóðrænt, ekki bókstaflega) í súpu gerða úr þurkuðu kjúklingasagi og 7 ára gömlum kjúklingastrimlaleifum. (Hvað þá grænar baunir? Ora? Ástríða í matargerð?) En fyrir vikið er niðursuðudósamatur minn uppáhalds matur. Hann bragaðst alltaf nákvæmlega eins og þú veist nákvæmlega við hverju er að búast. Það er ekki gaman að eyða hálfri tylft klukkustunda í einhverja matargerð sem þú veist aldrei hvort eftir eigi að bragðast vel eður illa. Ég hef lært það af Sigurgeir efnafræðikennaranum mínum, og lífspekúlant með meiru, að óvissa í mælingum skipti öllu. Því fleiri mælingar því meiri óvissa. Því meiri óvissa því ónákvæmari mælingar. Með þeirri reglu verður matur sem tekur lengri tíma að undirbúa og útbúa skili sér í verri niðurstöðu. Við matreiðslu á Campbells súpum er en mæling. Það er mæling vatns (eða blöndu af vatni og mjólk) sem fer fram í sömu dós og samþjappaða súpu þykknið kom í. Þýðir það ekki að mælingarnar eru ávalt nákvæmlega hinar sömu? Minni tími, minni óvissa, betri niðurstaða. Með þessu hef ég sannað það að allur örbylgjumatur og niðursuðudósamatur er betri en allar jólarjúpur, þakkagjarðarkalkúnar og páskahérar til samans, þar sem samanlögð óvissa í mælingum örbylgju- og niðursuðudósamatnum er ávalt minni en óvissa í mælingum hátíðarmatsins.




P.S. Samþjöppuðu súpur Campbells eiga 110 ára afmæli í ár.

P.S.2 70 ár eru liðin frá því að Campbells kynntu fyrstu grænmetissúpurnar fyrir grænmetisætur.

P.S.3. Hálf öld er liðin frá því að Campbells súpur fengust utan Ameríku.

P.S.P. Þetta blogg er tileinkað börnunum sem hafa aldrei hlotnast sá heiður að smakka Campbells.


- Albert Finnbogason, forfallinn súpuáhugamaður.

HM í Handbolta

Ég vildi að ég ætti kött. Þessi köttur er búinn að vera rosalega góður við mig í allt kvöld. Horfði með mér á heila bíómynd (Miranda, með gellunni sem lék stelpuna í the Adams Family þáttunum sem voru sýndir þegar ég var 10, Cristina Ricci eða eithvað. Innihélt þó einnig gaurinn sem lék Bernard Summer í 24 Hour Party People og engan annan en sjálfan Special Agent Dale Copper! Þó ekkert spes mynd, hálf tóm eithvað.) án þess að segja eitt aukatekið orð. Át ekkert af mönsinu mínu og hagaði sér bara yfirhöfuð mjög vel. Ég vildi að fólk gæti verið svona endrum og eins. Það eitt að sjá köttinn bara sitja og hlusta með mér á OK Computer gerir mitt svarta hjarta örlítið hlýrra. Ég er heldur ekki frá því að hún andi í takt við lagið sem er í gangi. Hversu næs væri það að eiga kött sem kærustu? Ég held að ég hafi lesið það einhverstaðar að í Japan hafi maður gifst kettinum sínum. Ætli ég fari ekki í þann pakka ef ég finn mér ekki konu fyrir 25 ára aldur (las líka að lífið endaði í 25 ára aldri).

Ég fór í Hljóðfærahúsið í morgun og keypti mér gítartösku. Frekar rad, tweed og læti. En mikið svakalega langaði mig til að lemja henni (gítartöskunni) í hausinn á afgreiðslu manninum. Aldrei nokkurntíman hef ég fundið eins sterkt fyrir dýrseðlinu í sjálfum mér. Þessi einstaklingur var ekki fær í að fara með grunnsetningar afgreiðslustarfa eins og "get ég aðstoðað?" án þess að ég fann fyrir löngun til að kyrkja hann með næstu gítarsnúru. Ég keypti samt gítartöskuna dýrum dómum. Afhverju er ekki samkeppni á hljóðfæramarkaði? Hljóðfærahúsið kemst upp með lélegustu þjónustu í heimi (fyrir utan Exton) bara því að þeir einoka 76% af allri veltu hljóðfærabúða á landinu. Fokking fífl.

En ég ætlaði ekki að hafa það lengra. Skil ekki afhverju dagskráin hjá Sjónvarpinu er ekki lengri á laugardagskvöldum.

(mynd eitt - King Randor, einn af góðu köllunum í Masters of the Universe)

(mynd twö - Amerískur Spretthlaupari, sama tegund og Roadrunner í Looney Toons teiknimyndunum)

- albert

Strákar og stelpur hafa það betra í Ameríku; Neu - Isi

Ég var að vakna og ég er með dúndrandi hausverk. Ekkert ósvipað því og ef að miljónir engisprettna væru verpandi í mjólkurglas, þröngt og ógeðslegt. Ég held að hausverkurinn sé afleiðing 16 tíma svefnsins í fyrra kvöld/nótt og alltof langrar (en óvenjuskemmtilgrar) vörutalningar í gær. En dúndrandi hausverkur hefur aldrei drepið neinn.

En árið er liðið í aldanna skaut og aldrei það kemur til baka og því einkar merkilegt að blogga á þessum ótrúlega ömurlegu tímamótum, jafnvel þó ég missti af því að blogga strax eftir áramót og verð því að blogga í dag, 3. janúar.

Hvernig væri að gera eithvað nýtt? Hvernig væri að setja sér áramótaheit?

Það væri fínt, en ég held að áramótaheit séu bara ástæður til að verða sjálfum sér fyrir vonbrigðum og ef ég þekki sjálfan mig rétt þá á ég eftir að valda mér sjálfum nógum vonbrigðum að undanskildum áramótaheitunum. Kannski maður hafi bara hlutina sem betur hefðu mátt fara bak við eyrað. Bakeyrað hefur aldrei svikið neinn.

Bergur vakti athygli mína á því að Peter, Bjorn & John séu að fara að spila á Nasa núna 27. janúar. Það ætti að vera rosalega skemmtilegt kanski maður ætti að skella sér. Verst að Pétur Ben og Sprengjuhöllin eru að hita upp. Ég er ekkert svakalega hrifinn af þeim.

Eitt af því fáa skemmtilega við seinasta ár var öll tónlistin sem kom út. Gerði ég í tilefni af því smá lista sem endurspeglar skoðanir mínar á lífinu og alheimnum.

20. Keith Fullerton Whtiman - Lisabon
19. Lupe Fiasco - Food & Liquor
18. Danielson - Ships
17. Islands – Return to the Sea
16. Stereolab – Fab Four Structure
15. John Peel and Sheila – The Pig’s Big 78s
14. Phoenix - It's Never Been Like That
13. Fujiya Miyagi – Transparent Things
12. Boris – Pink
11. Thom Yorke – The Ereaser
10. Girl Talk - Night Ripper
9. The Pippets – We Are The Pippets
8. TV on the Radio – The Return to Cookie Mountain
7. Destroyer – Destroyer’s Rubies
6. Oxford Collapse – Remember the Night Parties
5. Jóhann Jóhannsson – IBM 1401: A User Manual
4. Herbert - Scales
3. Bruce Springsteen – We Shall Overcome: The Seeger Sessions
2. Joanna Newsome - Ys
1. THE HOLD STEADY - BOYS AND GIRLS IN AMERICA!!!!

* sumar plötur eiga kanski ekki heima þarna þar sem þær eru samansafn misgamallra laga, en mér er drullu sama!



The Hold Steady áttu árið. Algjörlega! Ég vildi að ég væri í The Hold Steady og gæti þá fyrir vikið samið lög um eithvað skemmtilegt, eins og verða drukkinn og kynnast stelpum í chillout tjöldum, skemmta sér og njóta lífsíns. En ég get það ekki því að ég er enþá táningur og oftast nær táningur á sýklalyfjum. Einhverstaðar las ég að list sem maður tengir sig endurspeglar oftast þann raunveruleika sem er þvert á móti þeim raunveruleika sem maður lifir í. Sem er rosalega slæmt en meikar rosalega mikið sens ef maður lýtur á Boys and Girls in America. *ég brostinn í grát*

En skólinn byrjar á fimmtudaginn. Það verður vonandi gaman. Nýjar vonir, nýjar væntingar til lífsíns og ný vonbrigði. En ég vona það heitast af öllu að vonbrigðin verði ekki einum of mörg því að þá gæti ég þurft að enda líf mitt eða giftast leiðinlegri konu og það vill ég ekki þurfa að gera. En ég vona að ég lendi í skemmtilegum tímum og líkur á því jukust um helming með lok seinustu annar því að ég er orðinn stúdent í dönsku. Ég vona líka að bókasafnið verði skemmtilegt svo ég þurfi ekki að eyða of miklum tíma með öllu leiðinlega fólkinu sem situr á borðinu. En þetta var nú grín, ekki að það sé nauðsyn að leiðrétta brandarana mína hérna því að enginn les þetta hvort sem er.

Annars ætla ég ekkert að hafa þetta inngrip í áhyggjur mínar lengra því að þá gæti ég farið að hljóma eins og hún mútta.


Lifið heil.

 

Cornelius - Count five or six

últra mega

Hæfur og hamingjusamari

Er Faðir vorið ekki orðið frekar úrelt? Ég man þegar ég var yngri og vitlausari. Ég gat ekki hugsað mér að fara að sofa án þess að fara með bænirnar mínar. Ég trúði því virkilega að Kallinn mundi persónulega gera sér ferð af himnum og hamfletta mig ef ég mundi ekki fara með bænirnar fyrir svefn. Síðar komst ég að þróunnarkenningunni. Afhverju hafði enginn fyrir því að láta mig vita af henni fyrr? Það hefði sparað mér óþarfa áhyggjir og óþarfa “slysa” á nóttunni (mamma kallaði það slys þegar ég pissaði undir og ég vill fá að kenna guðhræðslu minni um þau slys, ekki að ég hafi verið eithvað óhóflega slysagjarn, þetta gerist víst bara á ákveðnum árum...). En nóg með það, ég settist ekki hérna til að kúka yfir Kallinn, mig langaði frekar til að pósta faðir vorinu

Faðir vor, þú sem ert á himnum.
Helgist þitt nafn, til komi þitt ríki,
verði þinn vilji, svo á jörðu sem á himni.
Gef oss í dag vort daglegt brauð.
Fyrirgef oss vorar skuldir, svo sem vér
og fyrirgefum vorum skuldunautum.
Og eigi leið þú oss í freistni, heldur frelsa oss frá illu.
Því að þitt er ríkið, mátturinn og dýrðin að eilífu, amen.



Er þetta ekki fulllangt gengið til þess eins verða að vilja eins gaurs og þarf þetta allt virkilega að fara í gegnum Kallinn? (sbr. fyrirgefningar kaflanum). Mér finnst að það eigi að lengja faðir vorið svo að fleiri geta nýtt sér það til leiðar ljóss betra lífs. Vill ég fá að tilnefna texta við lag Radiohead, Fitter Happier, við það tilefni. Mér finnst þeim takast mun betur til heldur en Kallinum að semja hnitmiðaðan texta um góðar lífsvenjur og útkoman verður hæfari og hamingjusamari maður.

Fitter, happier, more productive,
comfortable,
not drinking too much,
regular exercise at the gym
(3 days a week),
getting on better with your associate employee contemporaries,
at ease,
eating well
(no more microwave dinners and saturated fats),
a patient better driver,
a safer car
(baby smiling in back seat),
sleeping well
(no bad dreams),
no paranoia,
careful to all animals
(never washing spiders down the plughole),
keep in contact with old friends
(enjoy a drink now and then),
will frequently check credit at (moral) bank (hole in the wall),
favors for favors,
fond but not in love,
charity standing orders,
on Sundays ring road supermarket
(no killing moths or putting boiling water on the ants),
car wash
(also on Sundays),
no longer afraid of the dark or midday shadows
nothing so ridiculously teenage and desperate,
nothing so childish - at a better pace,
slower and more calculated,
no chance of escape,
now self-employed,
concerned (but powerless),
an empowered and informed member of society
(pragmatism not idealism),
will not cry in public,
less chance of illness,
tires that grip in the wet
(shot of baby strapped in back seat),
a good memory,
still cries at a good film,
still kisses with saliva,
no longer empty and frantic like a cat tied to a stick,
that's driven into frozen winter shit
(the ability to laugh at weakness),
calm,
fitter,
healthier and more productive
a pig in a cage on antibiotics.


Héðan í frá mun ég vinda saman hendur mínar og biðja til sólarinnar, þar sem hún er nú náttúrulegur gleðigjafi alls lífs, einfrumunga sem og fjölfrumunga og hvet ég þig minn kæri/mín kæra í að gera slíkt hið sama.

brake down baby

Gott kvöld

Seinustu dagar hafa verið frekar þungir, þar á meðal minn eigin afmælisdagur. En það er bara skemmtilegt. Því á eftir þungum dögum koma góðir dagar og með góðum dögum kemur góð mússík:

Dj Shadow vs. Cut Chemist



Það kannast allir við hinn fáránlega súper svala Josh Davis, Dj Shadow, ýmist fyrir tímamóta instrumental hip-hop plötu sína Entroducing..., trip-hop side-project hans og James Lavelle, U.N.K.L.E., eða einhverja af hans fjölmörgu mixteipum eða remixum. Cut Chemist er ekki slæmur heldur. Hann hefur gefið út þó nokkur heeeevvvví mixteip ásamt því að vera meðlimur í West-Coast funk-rapp bandinu Jurassic 5. Á plötunni Brainfreeze koma þeir félagar saman, ekki í fyrsta skipti, og mixa saman eldgömlum og sjaldfundnum 45 og 33 snúningum ásamt þeirra eigin dóti. Skilar þetta sér í einu besta hip-hop mixi allra tíma og ekki var það verra að þessi plata er illfáanlega sökum mjög takmarkaðs upplags. En hún kom út 1999 hjá Sixty7 og gef ég sjálfum mér leyfi að pósta allri plötunni. Ef ykkur líkar við þetta tjékkið þá á Product Placements með þeim félögum sem kom út 2001.

Dj Shadow vs. Cut Chemist – Brainfreeze (Part 1)
Dj Shadow vs. Cut Chemist – Brainfreeze (Part 2)

Lupe Fiasco



Lupe Fiasco mun gefa út plötuna Food and Liqour í júlí á þessu ári og boða fyrstu hlustannir efnivið í millistóra rappstjörnu. Ef ég vissi ekki betur þegar ég heyrði þessa plötu þá mundi ég halda að Kanye West ætti yngri bróðir og mér finnst hún líða dálítið fyrir það hversu lík hún er verkum West. En þess má með gamni geta að Lupe rappar einmitt á Touch the Sky af Late Registration með Kaney West. En aftur af plötunni, hún angar öll af big-band og sinfóníulegum sömplum ásamt úber mjúkum og grúví hip-hop bítum og textarnir snerta oft á sætum málefnum. Tökum t.d. bara fyrsta smáskífu lagið Kick Push, það fjallar um strák sem var ekkert svo góður að skeita en síðan nær hann að lenda fyrsta Kickflippinu sínu og þaðan var ekki aftur snúið en yfirvöld voru alltaf að banna honum að skeita. Mjög fallegt lag....

Lupe Fiasco – Kick Push

Love Will Tear Us Apart



Love Will Tear Us Apart með Joy Division er með betri lögum sem samin hafa verið (IMHO...lol) og þykir mér einkar skemmtielgt að leita uppi ábreiður af þessu fáránlega frábæru lagi. Það kom út í Apríl mánuði 1980 og nokkrum vikum seinna fyrirfór Ian Curtis, söngvari hljómsveitarinnar, sér.Ég á nokkrar frekar áhugaverðar og ætla ég að deila nokkrum þeirra með ykkur. Sú fyrsta er með hljómsveitinni Fall Out Boy sem er kanski einna helst þekkt fyrir sinn kraftmikla, ærslafulla og illskiljanlega flutning á síðan massíva númeri Suggar We’re Going Down.

Fall Out Boy – Love Will Tear Us Apart

Heldur hefðbundin útgáfa þeirra félaga. Næsta útgáfa er hinsvegar mun meira spennandi en hún er með eyðimerkur töffurunum í Calexio. Þarna leika þeir á alls oddi á aðeins einum hljómi allt lagið og verð ég að segja fyrir minn smekk að það er geðveikt. Þetta lag má finna á safnplötunni Sweetheart: Love Songs sem Universal gaf út 2004 í samvinnu við Starbucks og inniheldur, ásamt þessu lagi, m.a. flutning Rufus Wainwright á My Funny Valentine og Neko Case af Buckets of Rain.

Calexio – Love Will Tear Us Apart

Að lokum ætla ég að henda inn útgáfu skosku hljómsveitarinnar Bis. Þau gáfu út þessa útgáfu á japanskri útgáfu plötu þeirra Return to Central frá 2001. Elektró búggí og sumar

Bis – Love Will Tear Us Apart


Parts & Labor



Eins og almenningur veit þá er fátt fallegra en vel bjagaðir, layer-aðir gítarar og hljómborð og þess vegna er ég að fýla nýjustu plötu Brooklyn bandsins Parts & Labor sem ber nafnið Stay Afraid. Hljómsveitin er tríó og var stofnuð 2002 af Dan Friel og B.J. Warshaw en þeir unnu báðir á hinum sögufræga tónleika stað the Knitting Factory í New York. Tónlist þeirra minnir mig á samblöndu af Lighting Bolt og Blink 182 í raftækjaverslun. Ekki slæmt. En allavega heitir þetta lag New Buildings og er á áðurnefndri plötu Parts & Labor sem er þriðja plata hljómsveitarinnar en sú fyrsta fyrir útgáfufyrirtækið Jagjaguwar sem inniheldur nú þegar hljómsveitir á borð við Black Mountain, Okkervil River og Pink Mountaintops.

Parts & Labors – New Buildings


Látum þetta gott heita í bili