Íslenskt - já takk

Farewell Good Night's Sleep er titillinn á nýjustu hljómplötu Lovísu „Lay Low“ Sigrúnardóttur. Samkvæmt tölum Tónlista blaðsins í dag er platan 10. söluhæsta plata vikunnar en hún hefur verið á listanum nú í 2 mánuði. Einnig má nefna að jómfrúarsmáskífa plötunnar, By and By, er 6. mest leikna lagið á útvarpsstöðum landsins og er búið að vera á meðal efstu 30. í tæpa 3 mánuði! Allt er þetta gott og blessað, Lovísa á allt gott skilið og hin minni íslensku plötufyrirtæki mega svo sannarlega skilið móttökum af þessari breiddargráðu.

Mér brá þó heldur betur þegar ég rakst á plötuna í hljómplötubúð í Kringlunni nú í jólamánuðinum. Skífan var þar fagurlega stillt upp undir formerkjum þorsksins í miðri búð, sýnileg öllum stökum mengisins „Skífan, Kringlunni“. Á snyrtilega plastbúnu umslaginu lá álímdur miði sem á stóð „100% íslenskt“! 

Er það nú lygi! Ég held að engin plata hafi verið eins óíslensk í háa herrans tíð. Ekki einu sinni Hollywood plata Herberts Guðmundssonar var svo erlend! Í fyrsta lagi, það sem liggur efst á yfirborðinu, platan ber erlendan titil, Farewell Good Night‘s Sleep og listakonan sjálf sem í birtu skammdegisins ber fallegt al-íslenskt nafn (þrátt fyrir að hafa ekki einu sinni fæðst á Íslandi) felur sig undir erlendu hliðarsjálfi - Lay Low. Öll lög bera enskan titil – öll lög eru sungin á erlensku. Lögin eru meiri að segja ekki öll stíluð á hinn íslenska flytjanda (The Reason Why My Heart‘s in Misery er eftir herra „Lefty“ Frizzell! (Það er þó kannski ósanngjörn árás þar sem mörg af þekktari íslenkum slögurum eru í rótina eftir erlenda höfunda, þó svo textum sé oftast snarað yfir á okkar alhýra)). Platan er tekin upp í Lundúnum, sem var ekki að finna á landakorti Landmælinga Íslands af hinu freðna föðurlandinu, undir handleiðslu Liam Watson í Toe Rag hljóðverinu (á al-erlendan búnað ef farið er út í þá sálma). 

Það sem fer þó mest fyrir brjóstið á annars hjartsterkum einstaklingi er það að meiri hluti, ef ekki allir, tónlistarmannanna sem leggja hönd á plóg eru af erlendri kviku! Carwyn Ellis, Ed Turner, Rupert Brown, Matt Radford, Jason Wilson og BJ Cole. Þeir hafa það ekki einu sinni í sér að bera skandinavísk eftirnöfn eða alþjóðleg fornöfn (fyrir utan Jason kannski og einhverstaðar las ég nú að Matt væri orðið gjaldgengt millinafn...) sem bera má fram á íslenskunni! Hvernig er hægt að réttlæta límmiða sem á stendur „100% íslenskt“ þegar útgáfufyrirtækið sjálft getur ekki einu sinni borið íslenskt heiti! (Ég dreg það svo í efa að platan hafi verið pressuð og prentuð á Klakanum! )

Er ekki eithvað í lögum sem banna svona lygar!!??

Á móti kemur þó að platan er mjög fín og er kjörin í jólapakkana. Málið er einfalt. Engin plata er 100% íslensk, hvað þá 84% íslensk! Plata eins og Farewell Good Night‘s Sleep, sem er svo bersýnilega algjörlega óíslensk á ekki að bera svona fáránlega lygi á umslaginu, hún á ekki að þurfa þess. Platan er vel gerð í alla staði og það eina íslenska við skífuna, Lovísa sjálf, má vera hreikin, en Herra Kári „Cod Music“ taktu þennan límmiða af umslaginu. Þetta er til háborinnar skammar.

-albert (með alóíslensku sveitina Harmonia á fóninum. Takk Benni – algjört yndi!)

Ég elska Ólöf Arnalds (ég kann ekki að fallbeygja nafnið hennar)

Ljós þitt og skuggar á víxl sem hafa sýnt sig, bæði með góðu og ýmsu birtust þannig, ég segi dáldið oft þú veist þú veist já þú skilur mig, ekkert er víst nema víst er að ég hef þig. Farðu nú að sofa. Tíminn hann líður og tíminn læknar sárin, grynnist í hylnum þótt ekki hverfi tárin, ég segi dáldið oft ég veit, ég veit, já, ég skil þig, kannski mun líða að því er líða árin, farðu nú að sofa ég veit þú sefur í nótt. Farvegurinn bíður ég bið þess eins að finna'ann, allt fær að rata réttan veg og góðan, ég man þegar söngstu leggstu nú á koddann, augu mín luktust og róna mína fann, farðu nú að sofa, Ég veit þú sefur í nýju húsi í nótt.


ást að eilífu!

Strákar og stelpur hafa það betra í Ameríku; Neu - Isi

Ég var að vakna og ég er með dúndrandi hausverk. Ekkert ósvipað því og ef að miljónir engisprettna væru verpandi í mjólkurglas, þröngt og ógeðslegt. Ég held að hausverkurinn sé afleiðing 16 tíma svefnsins í fyrra kvöld/nótt og alltof langrar (en óvenjuskemmtilgrar) vörutalningar í gær. En dúndrandi hausverkur hefur aldrei drepið neinn.

En árið er liðið í aldanna skaut og aldrei það kemur til baka og því einkar merkilegt að blogga á þessum ótrúlega ömurlegu tímamótum, jafnvel þó ég missti af því að blogga strax eftir áramót og verð því að blogga í dag, 3. janúar.

Hvernig væri að gera eithvað nýtt? Hvernig væri að setja sér áramótaheit?

Það væri fínt, en ég held að áramótaheit séu bara ástæður til að verða sjálfum sér fyrir vonbrigðum og ef ég þekki sjálfan mig rétt þá á ég eftir að valda mér sjálfum nógum vonbrigðum að undanskildum áramótaheitunum. Kannski maður hafi bara hlutina sem betur hefðu mátt fara bak við eyrað. Bakeyrað hefur aldrei svikið neinn.

Bergur vakti athygli mína á því að Peter, Bjorn & John séu að fara að spila á Nasa núna 27. janúar. Það ætti að vera rosalega skemmtilegt kanski maður ætti að skella sér. Verst að Pétur Ben og Sprengjuhöllin eru að hita upp. Ég er ekkert svakalega hrifinn af þeim.

Eitt af því fáa skemmtilega við seinasta ár var öll tónlistin sem kom út. Gerði ég í tilefni af því smá lista sem endurspeglar skoðanir mínar á lífinu og alheimnum.

20. Keith Fullerton Whtiman - Lisabon
19. Lupe Fiasco - Food & Liquor
18. Danielson - Ships
17. Islands – Return to the Sea
16. Stereolab – Fab Four Structure
15. John Peel and Sheila – The Pig’s Big 78s
14. Phoenix - It's Never Been Like That
13. Fujiya Miyagi – Transparent Things
12. Boris – Pink
11. Thom Yorke – The Ereaser
10. Girl Talk - Night Ripper
9. The Pippets – We Are The Pippets
8. TV on the Radio – The Return to Cookie Mountain
7. Destroyer – Destroyer’s Rubies
6. Oxford Collapse – Remember the Night Parties
5. Jóhann Jóhannsson – IBM 1401: A User Manual
4. Herbert - Scales
3. Bruce Springsteen – We Shall Overcome: The Seeger Sessions
2. Joanna Newsome - Ys
1. THE HOLD STEADY - BOYS AND GIRLS IN AMERICA!!!!

* sumar plötur eiga kanski ekki heima þarna þar sem þær eru samansafn misgamallra laga, en mér er drullu sama!



The Hold Steady áttu árið. Algjörlega! Ég vildi að ég væri í The Hold Steady og gæti þá fyrir vikið samið lög um eithvað skemmtilegt, eins og verða drukkinn og kynnast stelpum í chillout tjöldum, skemmta sér og njóta lífsíns. En ég get það ekki því að ég er enþá táningur og oftast nær táningur á sýklalyfjum. Einhverstaðar las ég að list sem maður tengir sig endurspeglar oftast þann raunveruleika sem er þvert á móti þeim raunveruleika sem maður lifir í. Sem er rosalega slæmt en meikar rosalega mikið sens ef maður lýtur á Boys and Girls in America. *ég brostinn í grát*

En skólinn byrjar á fimmtudaginn. Það verður vonandi gaman. Nýjar vonir, nýjar væntingar til lífsíns og ný vonbrigði. En ég vona það heitast af öllu að vonbrigðin verði ekki einum of mörg því að þá gæti ég þurft að enda líf mitt eða giftast leiðinlegri konu og það vill ég ekki þurfa að gera. En ég vona að ég lendi í skemmtilegum tímum og líkur á því jukust um helming með lok seinustu annar því að ég er orðinn stúdent í dönsku. Ég vona líka að bókasafnið verði skemmtilegt svo ég þurfi ekki að eyða of miklum tíma með öllu leiðinlega fólkinu sem situr á borðinu. En þetta var nú grín, ekki að það sé nauðsyn að leiðrétta brandarana mína hérna því að enginn les þetta hvort sem er.

Annars ætla ég ekkert að hafa þetta inngrip í áhyggjur mínar lengra því að þá gæti ég farið að hljóma eins og hún mútta.


Lifið heil.

 

Cornelius - Count five or six

últra mega

brake down baby

Gott kvöld

Seinustu dagar hafa verið frekar þungir, þar á meðal minn eigin afmælisdagur. En það er bara skemmtilegt. Því á eftir þungum dögum koma góðir dagar og með góðum dögum kemur góð mússík:

Dj Shadow vs. Cut Chemist



Það kannast allir við hinn fáránlega súper svala Josh Davis, Dj Shadow, ýmist fyrir tímamóta instrumental hip-hop plötu sína Entroducing..., trip-hop side-project hans og James Lavelle, U.N.K.L.E., eða einhverja af hans fjölmörgu mixteipum eða remixum. Cut Chemist er ekki slæmur heldur. Hann hefur gefið út þó nokkur heeeevvvví mixteip ásamt því að vera meðlimur í West-Coast funk-rapp bandinu Jurassic 5. Á plötunni Brainfreeze koma þeir félagar saman, ekki í fyrsta skipti, og mixa saman eldgömlum og sjaldfundnum 45 og 33 snúningum ásamt þeirra eigin dóti. Skilar þetta sér í einu besta hip-hop mixi allra tíma og ekki var það verra að þessi plata er illfáanlega sökum mjög takmarkaðs upplags. En hún kom út 1999 hjá Sixty7 og gef ég sjálfum mér leyfi að pósta allri plötunni. Ef ykkur líkar við þetta tjékkið þá á Product Placements með þeim félögum sem kom út 2001.

Dj Shadow vs. Cut Chemist – Brainfreeze (Part 1)
Dj Shadow vs. Cut Chemist – Brainfreeze (Part 2)

Lupe Fiasco



Lupe Fiasco mun gefa út plötuna Food and Liqour í júlí á þessu ári og boða fyrstu hlustannir efnivið í millistóra rappstjörnu. Ef ég vissi ekki betur þegar ég heyrði þessa plötu þá mundi ég halda að Kanye West ætti yngri bróðir og mér finnst hún líða dálítið fyrir það hversu lík hún er verkum West. En þess má með gamni geta að Lupe rappar einmitt á Touch the Sky af Late Registration með Kaney West. En aftur af plötunni, hún angar öll af big-band og sinfóníulegum sömplum ásamt úber mjúkum og grúví hip-hop bítum og textarnir snerta oft á sætum málefnum. Tökum t.d. bara fyrsta smáskífu lagið Kick Push, það fjallar um strák sem var ekkert svo góður að skeita en síðan nær hann að lenda fyrsta Kickflippinu sínu og þaðan var ekki aftur snúið en yfirvöld voru alltaf að banna honum að skeita. Mjög fallegt lag....

Lupe Fiasco – Kick Push

Love Will Tear Us Apart



Love Will Tear Us Apart með Joy Division er með betri lögum sem samin hafa verið (IMHO...lol) og þykir mér einkar skemmtielgt að leita uppi ábreiður af þessu fáránlega frábæru lagi. Það kom út í Apríl mánuði 1980 og nokkrum vikum seinna fyrirfór Ian Curtis, söngvari hljómsveitarinnar, sér.Ég á nokkrar frekar áhugaverðar og ætla ég að deila nokkrum þeirra með ykkur. Sú fyrsta er með hljómsveitinni Fall Out Boy sem er kanski einna helst þekkt fyrir sinn kraftmikla, ærslafulla og illskiljanlega flutning á síðan massíva númeri Suggar We’re Going Down.

Fall Out Boy – Love Will Tear Us Apart

Heldur hefðbundin útgáfa þeirra félaga. Næsta útgáfa er hinsvegar mun meira spennandi en hún er með eyðimerkur töffurunum í Calexio. Þarna leika þeir á alls oddi á aðeins einum hljómi allt lagið og verð ég að segja fyrir minn smekk að það er geðveikt. Þetta lag má finna á safnplötunni Sweetheart: Love Songs sem Universal gaf út 2004 í samvinnu við Starbucks og inniheldur, ásamt þessu lagi, m.a. flutning Rufus Wainwright á My Funny Valentine og Neko Case af Buckets of Rain.

Calexio – Love Will Tear Us Apart

Að lokum ætla ég að henda inn útgáfu skosku hljómsveitarinnar Bis. Þau gáfu út þessa útgáfu á japanskri útgáfu plötu þeirra Return to Central frá 2001. Elektró búggí og sumar

Bis – Love Will Tear Us Apart


Parts & Labor



Eins og almenningur veit þá er fátt fallegra en vel bjagaðir, layer-aðir gítarar og hljómborð og þess vegna er ég að fýla nýjustu plötu Brooklyn bandsins Parts & Labor sem ber nafnið Stay Afraid. Hljómsveitin er tríó og var stofnuð 2002 af Dan Friel og B.J. Warshaw en þeir unnu báðir á hinum sögufræga tónleika stað the Knitting Factory í New York. Tónlist þeirra minnir mig á samblöndu af Lighting Bolt og Blink 182 í raftækjaverslun. Ekki slæmt. En allavega heitir þetta lag New Buildings og er á áðurnefndri plötu Parts & Labor sem er þriðja plata hljómsveitarinnar en sú fyrsta fyrir útgáfufyrirtækið Jagjaguwar sem inniheldur nú þegar hljómsveitir á borð við Black Mountain, Okkervil River og Pink Mountaintops.

Parts & Labors – New Buildings


Látum þetta gott heita í bili

hey mr. mutantjohn@hotmail.com

Hæ.

Einhverntíman sagðist ég ætla að helga þetta blogg tónlist en hef engan vegin staðið mig í stykkinu. Hinsvegar ætla ég að reyna að gera breytingu á því með þessari færslu. Langar mig að byrja á að kynna til leiks, ferska og sæta frá Svíþjóð:

El Perro Del Mar



Ég veit ekki hvort það sé bara ég en ég hef alltaf skynjað Abba sem hálf dapurt band. Ekki í þeim skilningi að það sé leiðinlegt, heldur hafa öll lögin þennan norræna-depurðleika yfir sér. Sama get ég sagt um samlanda þeirra Jens Lekman, þrátt fyrir að hann sé kíminn kall, og mér sýnist vera sama á teningunum hjá hinni skandinavísku El Perro Del Mar, eða það er allavega nafnið á verkefni hennar en ég hef ekki hugmynd um hvað hún heitir (en ég vill giska að hún heitir Sarah). Allt þetta verkefni á víst að hafa byrjað sem óður til hundsins hennar hvort sem eithvað sé til í því, þar sem við vitum öll að tónlistarmenn eiga til að ljúga um uppruna sinn til að halda yfir sér ákveðni mistík. Man ég einmitt sögu af Michael Stipe, söngvara R.E.M., sem sagðist aldrei hafa heyrt Bítla lög þangað til hann var á þrítugs aldri, en sú saga verður að bíða betri tíma. En þetta lag er af plötunni “Baby, I've been in a bad place” sem kom út 2004 og má einnig finna á nýútkominni safnplötu með smáskífum hennar “Look! It’s El Perro Del Mar!”.

El Perro Del Mar - Party

Why?



Ég fór í Smekkleysu plötubúð um daginn og bað Benna Skáta að láta mig fá eithvað ódýrt og fallegt með próflestri. Hann lét mig hafa Sandollar EPið með hljómsveitinni Why?, sem ég hafði enga hugmynd hvað var og veit varla enn. Þegar ég kom heim var ég lengi að reyna að rifja upp hvort bandið héti Why? eða Sandollar, veit ekki hvort væri skárra. Allavega er Why? verkefni tónlistarmansins Yoni Wolf sem semur fallegar píanó popp gælur sem eiga það þó til að fara út í eitnhvern hip-hop fíling, eða á víst að hafa gert það á fyrstu plötum hans. Allavega er þetta lag af bæði þessari annars mjög fínu EP plötu og nýjustu plötu karlsins “Elephant Eyelash” sem kom út á Anticon í fyrra.

Why? – Sand Dollars

that dog.



that dog (skrifað með litlum stöfum) er hljómsveit gamalt LA band sem ég kynntist ekki alls fyrir löngu. Hljómsveitin inniheldur 3 gellur og einn karlskörung. Hljómsveitin spilar svona feel-good kalífórnískt rokk, ekkert of ósvpað Weezer. Það sem dró mig að þessari hljómsveit eru systurnar Rachel og Petra Haden, dætur jazzgeggarans Charlie Haden. En þessar stúlkur hafa verið í hinum og þessum hljómsveitum. Báðar voru þær í legendary hljómsveit Matt Sharp, fyrrum bassaleikara Weezer, The Rentals (sem er einmitt að koma saman aftur, þó án þeirra), Rachel spilaði með Jimmy Eat World og Petra er nú í The Decemberist sem margir ættu að kannast við en hún hefur einnig spilað inn á plötur með Beck, Mike Watt, Foo Fighters og Green Day. Einnig gaman að segja frá því að systir þeirra, Tanya Haden er gift leikaranum Jack Black. Þetta lag er af svanasöng that dog, “Retreat From the Sun” frá 1997 sem kom út hjá Geffen.

that dog. - Minneapolis (þetta er .m4a fæll sem á að geta spilast einungis í iTunes)


Látum þetta gott heita í bili



Og endilega tjáið ykkur

Top of the Pod - seinasti vetradagur

Jæja...ég nenni ekki að skrifa neitt merkilegt en mér finnst ég verði að skrifa þar sem þetta er nú seinasti dagur vetrar. Í tilefni þess ætla ég að henda upp topp 10 lista yfir mest spiluð lög* á iPodinum mínum (Talisman).



10. Christmas at the Zoo með The Flaming Lips
9. Our Faces Split the Coast in Half með Broken Social Scene
8. The View from the Afternoon með Arctic Monkeys
7. That 70's Show (theme lagið) með Cheap Trick
6. Never Meant með American Football
5. Trojan Curfew með Stephen Malkmus
4. Promising Actress með John Vancerslice
3. You Are the Light með Jens Lekman
2. Hardcore UFO's með Guided by Voices
1. NO CHILDREN með THE MOUNTAIN GOATS

Ekki slæmur listi það og ég mæli með að þið stelið öllum þessum lögum, þau eru fangelsisvistarinnar virði.


*ef að flytjandi á meira en eitt lag á top 10 er mest spilaða lagið skrifað en hinum sleppt.